 | Mevrouw Nancy Van Doorslaer Ode aan Nancy,
zij die warmte achterliet.
Onze levens liepen
langs dezelfde straat,
zonder groot gebaar,
maar met herkenning.
Van jeugd tot later,
van schoolbanken
tot een voorbijgaande glimlach,
waren we verbonden
door mensen,
door gedeelde tijd.
Jij was er één
met een hart van koekebrood -
zacht en gul,
altijd ruimte voor een ander.
Je bracht je kinderen groot
in een warm nest,
liefde als thuiskomen.
En wie hulp nodig had,
wist je te vinden.
Nog niet zo lang geleden
kwamen onze wegen
elkaar opnieuw tegen,
onverwacht,
in de gang van hoop.
Ik hoorde mijn naam,
keek op -
en daar was jij.
Met een glimlach
die sterker was dan angst,
met woorden vol leven:
“Ik ben nog niet klaar,
ik heb nog zoveel te doen.”
En even,
heel even,
geloofden we samen
dat hoop genoeg zou zijn.
Je ging te vroeg.
Er lag nog zoveel leven voor je.
Maar wat je achterliet
is groter dan je afscheid:
warmte in een straat,
liefde in mensen,
een indruk
die blijft.
Goeie reis,
zachte vrouw.
Moge de weg voor je
licht zijn.
Je leeft voort
in onze herinnering,
in die gang van hoop.
En weet:
je wordt gedragen
door wie je liefhad.
IRIS 🌹
Veel sterkte 🫶🏼
|