 | Mevrouw Nancy Van Doorslaer Ode aan Nancy, zij die warmte achterliet.
Onze levens liepen langs dezelfde straat, zonder groot gebaar, maar met herkenning.
Van jeugd tot later, van schoolbanken tot een voorbijgaande glimlach, waren we verbonden door mensen, door gedeelde tijd.
Jij was er één met een hart van koekebrood - zacht en gul, altijd ruimte voor een ander. Je bracht je kinderen groot in een warm nest, liefde als thuiskomen.
En wie hulp nodig had, wist je te vinden.
Nog niet zo lang geleden kwamen onze wegen elkaar opnieuw tegen, onverwacht, in de gang van hoop.
Ik hoorde mijn naam, keek op - en daar was jij. Met een glimlach die sterker was dan angst, met woorden vol leven: “Ik ben nog niet klaar, ik heb nog zoveel te doen.”
En even, heel even, geloofden we samen dat hoop genoeg zou zijn.
Je ging te vroeg. Er lag nog zoveel leven voor je.
Maar wat je achterliet is groter dan je afscheid: warmte in een straat, liefde in mensen, een indruk die blijft.
Goeie reis, zachte vrouw. Moge de weg voor je licht zijn. Je leeft voort in onze herinnering, in die gang van hoop. En weet: je wordt gedragen door wie je liefhad.
IRIS 🌹
Veel sterkte 🫶🏼
|