 | Hugo Dierick Hugo, je vroeg me ooit na een activiteit in de cafetaria, wat mijn taak in capenberg is, wat ik doe; Mijn antwoord: VERBINDEN! en Je straalde en beaamde dit.
sereen heerst in onze harten – ik ben maar gewoon-
ik keek naar je die laatste blik eerder naar oneindig naar boven, knikkend naar God
fragiel ogenblik, in stilte als keken we door glas breekbaar, broos en dankbaar
ergens in jou, die zachte woorden die kleur, die lach en ogen die willen spreken van het is voldaan
de finish, ‘t aardse einde van ‘ik kan niet meer’ genoeg geleefd, genoeg gezorgd genoeg gedaan, graag geliefd
flarden van vroeger steunden jouw geheugen in de worsteling van ’t aanvaarden van het vaak vergeten ergens, in jou
herinneren, ont-houden, par coeur, by heart met je hart, je glimlach, je zorg, je wijsheid met foto’s, schrijfsels en soms een zucht met wilde haren verpakt in onvoorwaardelijke liefde
ergens in jou, diep van binnen de trilling van Spiegel im Spiegel
die zachte stem die kleur, en zoveel LIEFS
zoveel tja,stilaan wazig, ‘t vertrouwde verdween
ergens, diep in jou die pijn, dat gemis verborgen, voorbij de schaduw van al dat schone verborgen, achter de regenboog van die ogen verborgen om, de strijd te staken, om vrij om rust: het zij zo, het is goed zo! En vooral DANK! Dirk Elsen,
|